Эркин Воҳидов. Ўзбегим / Erkin Vahidov. Özbeğim

Эркин Воҳидовнинг “Ўзбегим” қасидаси Тоҳир Қаҳҳор таржимасида Туркиядаги “Қардош қаламлар” (Kardeş Kalemler) журналида чоп этилди. Қуйида шу таржима аслият билан бирга берилмоқда.

ЎЗБЕГИМ
Қасида

Тарихингдир минг асрлар
Ичра пинҳон, ўзбегим,
Сенга тенгдош Помиру
Оқсоч Тиёншон, ўзбегим.

Сўйласин Афросиёбу
Сўйласин Ўрхун хати,
Кўҳна тарих шодасида
Битта маржон, ўзбегим.

Ал Беруний, Ал Хоразмий,
Ал Фороб авлодидан,
Асли насли балки Ўзлуқ,
Балки Тархон, ўзбегим.

Ўтдилар шўрлик бошингдан
Ўйнатиб шамширларин
Неча қоон, неча султон,
Неча минг хон, ўзбегим.

Тоғларинг тегрангда гўё
Бўғма аждар бўлди-ю,
Икки дарё – икки чашминг,
Чашми гирён, ўзбегим.

Қайсари Рум найзасидан
Бағрида доғ узра доғ,
Чингизу Боту тиғига
Кўкси қалқон, ўзбегим.

Ёғди тўрт ёндин асрлар
Бошингга тийри камон,
Умри қурбон, мулки торож,
Юрти вайрон, ўзбегим.

Давр зулмига ва лекин
Бир умр бош эгмадинг,
Сен – Муқанна, сарбадор – сен,
Эрксевар кон, ўзбегим.

Сен на зардушт, сен на буддий,
Сенга на оташ, санам,
Одамийлик дини бирла
Тоза имон, ўзбегим.

Маърифатнинг шуъласига
Талпиниб зулмат аро,
Кўзларингдан оқди тунлар
Кавкабистон, ўзбегим.

Туздию Мирзо Улуғбек
Кўрагоний жадвалин,
Сирли осмон тоқига илк –
Қўйди нарвон ўзбегим.

Мир Алишер наърасига
Акс садо берди жаҳон,
Шеърият мулкида бўлди
Шоҳу султон ўзбегим.Erkin Vohidov 2

Илму шеърда шоҳу султон,
Лек тақдирига кул,
Ўз элида чекди ғурбат,
Зору нолон ўзбегим.

Мирза Бобур – сен, фиғонинг
Солди олам узра ўт,
Шоҳ Машраб қони сенда
Урди туғён, ўзбегим.

Шеъриятнинг гулшанида
Сўлди маҳзун Нодира,
Сийм танни ювди кўз ёш,
Кўмди армон, ўзбегим.

Йиғлади фурқатда Фурқат
Ҳам муқимликда Муқийм,
Нолишингдан Ҳинду Афғон
Қилди афғон, ўзбегим.

Тарихинг битмакка, халқим,
Мингта Фирдавсий керак,
Чунки бир бор чеккан оҳинг
Мингта достон, ўзбегим.

Ортда қолди кўҳна тарих,
Ортда қолди дард, ситам,
Кетди ваҳминг, битди заҳминг,
Топди дармон, ўзбегим.

Бўлди осмонинг чароғон
Толе хуршиди билан,
Бўлди асрий тийра шоминг
Шуълаафшон, ўзбегим.

Мен Ватанни боғ деб айтсам,
Сенсан унда битта гул.
Мен Ватанни кўз деб айтсам,
Битта мужгон ўзбегим.

Фахр этарман, она халқим,
Кўкрагимни тоғ қилиб,
Кўкрагида тоғ кўтарган
Танти деҳқон ўзбегим.

Ўзбегим деб кенг жаҳонга
Не учун мадҳ этмайин!
Ўзлигим билмоққа даврим
Берди имкон, ўзбегим.

Мен буюк юрт ўғлидурман,
Мен башар фарзандиман,
Лекин аввал сенга бўлсам
Содиқ ўғлон, ўзбегим.

Менга Пушкин бир жаҳону
Менга Байрон бир жаҳон,
Лек Навоийдек бобом бор,
Кўксим осмон, ўзбегим.

Қайга бормай, бошда дўппим,
Ғоз юрарман фахр этиб,
Олам узра номи кетган
Ўзбекистон, ўзбегим.

Бу қасидам сенга, халқим,
Оқ суту туз ҳурмати,
Эркин ўғлингман, қабул эт,
Ўзбегим, жон ўзбегим.

1968

O'zbegim turkchada
Erkin VAHİDOV

ÖZBEĞİM
Kaside      

Tarihindir bin asırlar içre pinhan, Özbeğim,
Ayni yaşta senle Pamir hem Tiyanşan, Özbeğim.

Söylesin Er Tonga Alplar, söylesin Orhun bitik,
Eski tarih sandığında inci, mercan, Özbeğim.

Sen Biruni hem Harezmi, sen Farabi oğlusun,
Hun mu ecdatin, ya Uzluk, belki Tarhan, Özbeğim.

Nice yüz yıl zulm içinde geçti ömrün, geçtiler –
Nice kağan, nice bin han, nice sultan, Özbeğim.

Dağların ağzından ateş saçtı ecdarha gibi,
Gözlerin olmuş iki ırmak – akan kan, Özbeğim.

Romalı şah mızrağından kanlı bağrında yara,
Cengiz atmış oklara hep göğsü kalkan Özbeğim.

Dört asır dört yandan attı okların düşmanların,
Ömrü kurban, mülkü kurban, yurdu veyran, Özbeğim.

Her zaman çekdin zulüm, bir zaman baş eğmedin,
Sen – Mukanna, Serbedar – sen, erksever Han Özbeğim.

Sen ne Zerdüşt-odperest, ne Buddavi bir putperest,
Ademiyet dinile sen taze iman, Özbeğim.

Fen, bilim nurunu isterken karanlık içre can,
Geceler aktı gözünden yıldızıistan, Özbeğim.

Köregani cetvelini şah Uluğ Bey yazdı ve
Merdivanı göklere ilk koydu o an Özbeğim.

Mir Alişir haykırırken, yankılar verdi cihan,
Bu şiir mülkünde oldu şah ve sultan Özbeğim.

Şiir, bilimde olsa da şah, kısmet olmuş kölelik,
Öz ilinde çekti gurbet eski ilhan Özbeğim.

Mirza Babur inleyende yandı dünya zulmeti,
O şehit Meşrep`le daim ettin isyan, Özbeğim.

Şiir, saray ateşlerinde yandı mahzun Nadire,
Cellata dur derse olmaz mu Ömerhan, Özbeğim.

Ağladı Yarkent`te Furkat hem Hokant`ta bir Mukim,
Çekti feryat bu zulümden Hint ve Afgan, Özbeğim.

Tarihini yazmaya bin tane Firdevsi gerek,
Çünkü bir derdine dar bin tane destan, Özbeğim.

Artta kaldı eski tarih, artta kaldı dert, keder,
Gitti korku, geldi şarkı, buldu derman Özbeğim.

Nurlu, aydın oldu gökler, çıktı balçıktan güneş,
Geçti yüz yıllık geçen, nurlu bostan Özbeğim.

Bu vatan bir bahçe, sen bir tane altın gül, çiçek,
Bu vatan göz, sen de kirpik, kaş ve mucgan Özbeğim.

Göğsümü dağlar gibi yükseltiren halkım, yaşa!
Göğsü üzre dağ götürmuş çiftçi insan Özbeğim.

Özbeğim, derken cihanda fark ederler ben kimim,
Çünkü çağım bu alanda verdi imkan, Özbeğim.

Ben büyük yurt oğluyum, ben işte Adem nesliyim,
Ancak evvel sana olsam sadık oğlan, Özbeğim.

Benim’çin Puşkin büyüktür, benim’çin Bayron büyük,
En büyük hazret Nevai ben için, şan Özbeğim.

Hangi yurda gitmesem, hep başta doppum*, görklüyüm
Alem üzre adı ünlü Özbekistan Özbeğim.

Bu kasidem sana, halkım, tuz ve ak süt hürmeti,
Erkin oğlunu kabul et, Özbeğim, can Özbeğim.

1968

Çeviren: Tahir Kahhar

* Doppu – Özbeklerde özel baş giyisi.

Ижтимоий тармоқларда:
https://www.facebook.com/behzod.fazliddin
https://www.facebook.com/behzodfazliddin.uz/
https://twitter.com/BehzodFazliddin
Телеграмдаги каналимиз: @Behzod_Fazliddin
YouTubeдаги cаҳифа-каналимиз: Behzod Fazliddin

Опубликовать в Facebook
Опубликовать в Google Plus
Опубликовать в LiveJournal
Опубликовать в Мой Мир
Опубликовать в Одноклассники
Опубликовать в Яндекс
Ўқишлар сони: 198

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *