Борган сари табиат зебо…

НАШИДА

Ўшанда ҳам навбаҳор эди –
Борлиқ зангор, дунё навқирон.
Куртакларга гапим бор эди,
Юрак тилга кирганда бийрон.

Яна ўрик шохлари сархуш,
Гулоб тутар нимпушти, оппоқ.
Кеча эди эгнида кумуш,
Бугун зумрад тўн киймиш чорбоғ.

Бутоқлардан мўралар умид,
Камол ваъда этар ғунчалар.
Нимагадир бўлгандай шоҳид,
Шаббода бир соҳир куй чалар.

Сочларини сувга таратиб
Ўлтирибди мажнунтол шайдо.
Ўз-ўзидан чирой яратиб
Борган сари табиат зебо.

Кўкда рангин ҳислар жамулжам,
Жилвасидан қамашади кўз.
Пучмоқдаги сўнгги қорни ҳам
Меҳр билан эритар Наврўз!

Беҳзод ФАЗЛИДДИН

NASHIDA

O‘shanda ham navbahor edi –
Borliq zangor, dunyo navqiron.
Kurtaklarga gapim bor edi,
Yurak tilga kirganda biyron.

Yana o‘rik shoxlari sarxush,
Gulob tutar nimpushti, oppoq.
Kecha edi egnida kumush,
Bugun zumrad to‘n kiymish chorbog‘.

Butoqlardan mo‘ralar umid,
Kamol va’da etar g‘unchalar.
Nimagadir bo‘lganday shohid,
Shabboda bir sohir kuy chalar.

Sochlarini suvga taratib
O‘ltiribdi majnuntol shaydo.
O‘z-o‘zidan chiroy yaratib
Borgan sari tabiat zebo.

Ko‘kda rangin hislar jamuljam,
Jilvasidan qamashadi ko‘z.
Puchmoqdagi so‘nggi qorni ham
Mehr bilan eritar Navro‘z!

Behzod FAZLIDDIN

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован.