Ҳозир ҳаётимнинг бор маъноси – шу…

ҚАҲРАМОН

Тонгдан эшигимни чертади ташвиш,
Ичкарига олиб кирмасам, кўнмас.
Ишда қандай ғалва қайраб турар тиш,
Оёқ тортмайди-ю, бормасам бўлмас.

Йўлга отланаман, нонушта чала,
Муҳими – гупиллаб турибди юрак.
Кутишга заррача йўқдир ҳафсала,
(Барибир, автобус кутишинг керак.)

Ишхонада ўша эски томоша,
Ҳар кимнинг айтгани юзаки ўлан.
Бахтиёр кўрсатгум ўзни ҳамиша
Мийиқдаги сохта табассум билан.

Ахир ёлғон бўлса, бўлар-да шунча,
Не-не алдовларга, балки, соқийман.
То устимдан кулиб қуёш ботгунча,
Нуқул эртак ўқиб, эртак тўқийман…

Нега ҳамма нарса инсонга соя?
Ҳар қулайлик дилни ғамга ўрайди.
Борсам, ўтганмисан рўйхатдан, дея
Бахт ҳам юзи совуқ, ҳужжат сўрайди.

Саволлар тушда ҳам тинч қўймас нечун?
Алаҳсираб тунни тонгга улайман.
Эртага эркинроқ яшашим учун
Тағин қанча жойга ўлпон тўлайман?

Яхши беркилганми жўмракнинг оғзи,
Қўшнининг уйига ўтмабдими сув?
Кейин шундай ғалат хаёллар баҳси,
Ҳозир ҳаётимнинг бор маъноси – шу…

2010

Беҳзод ФАЗЛИДДИН

“Кутмаган кунларим, кутган кунларим” китобидан.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован.